| تبليغات | X |
به خاطرجبران کم کاری های گذشته و احتمالا آیـنــده 
سال نو را به همه شما عزیزان ، پیـشاپیـش تبریک می گــم
وبـــراتـــون ایـــن هــفــــت سیــن را آرزو دارم :
ســلام عـشـــق
ســـایـــه حـــق
سـکــوت دعــا
ســـلامـــت تـن
ســعــادت روح
سـرمستی بهـار
سـرور جاودانه
.....
باز هم می رسد بهارِ دگـر
نـو شـود روزگـار بـار دگــر
باز نقـاش پیـر در کـار اســت
مـی کـشــد نـقـشـه نگــار دگـــر
می کـنــد رنگ و مـرگ را در هـم
کارش ایـن اسـت و نیسـت کـار دگــر
بـاز هـــم لالـه کـاســـه گـــردان اســـت
مــی دهـــــد مِـی بــه مـی گـســــار دگــــر
هــمــه ســر مـســـت و پــــای کـــوبــانــنــد
کـــه طــــبــــیــــعــــت گـرفـــتــــه یـــــار دگـــر
قــاصـــدک هــمـــرکــاب چــلـــچـــلـــه هـــاســـت
دارم امـــــــا مــــــن ، انـــــتـــــــظــــــــــار دگـــــــر
مــن هــــمـــــان عــــمــــــر رفـــــتـــــه را جـــــویـــــم
کــــــــاش یــــــک دم کــــــنـــــــــد گـــــــــــــذار دگــــــــر
مــی روم پــــــا بـــــه پــــــای" نــــیـــــــلــــــوفـــــــــــــر "
تــــــا بـــهــــــــــاری پـــــــــس از بـــــــهـــــــــــار دگــــــر ...
هیچ کس برای دوست داشتن پیر نیست
با پیر شدن کمتر انتظار لذتهای جوانی را داریم . شاید برداشت ما از پیری نگرانمان می سازد . احساس من می گوید این پیری و مرگ نیست که ما را می ترساند ، بلکه امکان تنها شدن و مورد بی مهری قرار گرفتن است که باعث هراس ما می گردد . آنچه ما را می ترساند این است که روزی ، کسانی که دوستشان داریم با ما برنامه ریزی نکنند ، بلکه برای ما برنامه ریزی کنند . کم شدن موها ، چروکیده شدن پوست و گامهای آهسته دلایل واقعی برای ترس از پیری نیست ، حقیقت این است که امکان از دست دادن عشق مارا می ترساند .
لازم نیست دوران پیری ما بالش خاطرات انبار شده عشقی باشد که در روشنی پس از غروب یک عمر زندگی کامل بتوان روی آن آرمید . ما همچنان عاشقانی با همان نیازهای همیشگی باقی می مانیم ، هر چند ظاهرمان چیز دیگری بگوید . ما تا لحظه مرگ به دوست داشتن و دوست داشته شدن نیاز داریم .
" تازمانی که انسان بتواند ستایش کند و دوست بدارد جوان می ماند . " )پابلو کاسالز (
تحسین دوست داشتنی
مارک تواین گفته است که او با یک تحسین تا دو ماه سرحال بود و خوب کار می کرد . بهترین تعریفی که تا کنون شنیده ام از ژوزف چائوت سفیر سابق انگلستان بوده است . وقتی که از او پرسیده شد اگر پس از مرگش دوباره به زمین بازگردد می خواهد جای چه کسی باشد ؟ او بدون لحظه ای درنگ پاسخ داد : " شوهر دوم خانم چائوت " .
تقریبا همه ما تشنه ستایش هستیم و دوست داریم بهترین تعریفها را بشنویم و می خواهیم که دوستمان بدارند . ما نیاز داریم دیگران توان ما را تشخیص بدهند و یا حتی در مواردی که کمی به پشتگرمی نیاز داریم یاریمان دهند . صادقانه تعریف کردن ساده است و خرجی هم بر نمی دارد ، اما نبایستی آن را دست کم بگیریم .
" تحسین تنها یک انسان هم اثر بسیار زیادی دارد . " )ساموئل جانسون (
دوست دارم بـروم سر بـه سرم نگـذاریـد
گـریـه ام را بـه حـساب سـفـرم نگـذاریـد
دوست دارم که بـه پـابـوسی باران بـروم
آسمـان گـفـتـه که پـا روی پـرم نگـذاریـد
این قَـدَر آینـه ها را بـه رُخ مـن نکـشـیـد
این قَـدَر داغ جنـون بـر جگـرم نگــذاریـد
چشـمی آبی تـر از آیـینه گــرفـتـارم کــرد
بس کنید، این همه دل، دوروبرم نگذارید
آخرین حرف من این است: زمینی نشوید
فـقـط از حـال زمیـن ، بی خـبـرم نگـذاریـد
( ناصر حامدی )
مثـل چشــم تـو هنـرمـنـدم ، اگـر بگــذارنـد
بـا تـو در آیـنه می خـنــدم ، اگــر بگــذارنـد
من که از خویشتن خویـش رهایم چو نسیم
به ســر زلـف تــو پـابــنــدم اگــر بگــذارنــد
عده ای تـشـنـه آغــوش تـوانــد ، امــا مــن
به تماشای تـو خـرسنــدم ، اگــر بگــذارنــد
جا نماز من ِ از خود شـده ، پیـشانی تـوست
مـردم مِـه زده ، یک چــنــدم اگــر بگــذارنـد
با تو پیــراهـن من بـاز جـوان خــواهــد شد
چـنـد روزی زن و فـرزنــدم اگــر بگــذارنــد
( محمود اکرامی )
کودکـت مُـرد از این درد ، خدا خـواستـه است
سوگواری مکـن ای مـرد ، خدا خواسته است
و پــــدر رفــت شکــایـــت کــنــد از دکـــتــرهـا
همسرش گفت که برگرد ، خدا خـواستـه است
دخـتـرش گفت : پدر جـان یـرقـان یعــنی چـه ؟
بدن من کـه شـده زرد ، خـدا خـواستـه اسـت ؟
سیـل نامــرد رسـیــد و دهــمــان ویــران کــرد
کـدخـدا بـاز یـقـیــن کـرد ، خدا خـواستــه است
مـرد همــسایـه نــدا داد گـــنــاه از مــا نـیــست
کلبه تان گر که شـده سرد خدا خـواستـه اسـت
غرض ایــن اسـت ز اشـعـار گــروهـی شـعــرا
می توان صرف نـظر کرد ؛ خدا خـواسته است
( سید محمد بهشتی )
عشق نبض ترِ شالی ست ، تو هـم می دانـی
روح شب های شمالی ست ، تو هم می دانی
آسمـان صاف و مـرا فرصت پـرواز کم است
غم من بی پـرو بالی ست ، تـو هـم می دانـی
نـه کـه از مـقـــدم مهـمـان بــدمــان مـی آیــد
دردمان سفـره خالی ست ، تــو هـم می دانـی
هـر شـب از پـنـجـره مـی داد مـرا چـنـد غـزل
دست هایی که خـیالی ست ، تو هـم می دانـی
مــاهــی کــوچـک دربــنـــد دلــش مـی گـیـــرد
تُنگ هـر چنـد زلالی ست ، تـو هـم مـی دانـی
( رضا علی اکبری )
گاهـی تـمـام مـن ، به تــو تـبــدیـل می شــود
وقــتـی بــه داسـتــان نـگــاه تـــو مـی رســم
یکــبــاره شـعـــر وارد تـمــثــیـــل مـی شــود
ای عـابــــر بــــزرگ کــه بــا گــامـهـــای تـو
از انـتــظــار پـنــجــــره تـجـلـیــل مــی شـــود
تا کی سکوت و خلـوت این کوچه هـای سرد
بـر چشـم هــای پـنـجـره تـحـمـیــل مـی شــود
آیـا دوبــاره مـثــل هـمــان سـال هـای پــیـش
امسـال هــم بــدون تـــو تحــویـل مـی شــود؟
بی شک شبی به پاس غــزل هـای چــشم تـو
بـازار وزن و قـافـیــه تـعــطــیــل مــی شـــود
آن روز هــفـــت ســیـــن اهــــورایـــی بـهــار
مـوعـود بـا ســلام تــو تکــمــیــل مــی شــود
( سعید توتونی )
قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟ از کجا ، وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما، اما
گرد بام و در من بی ثمر می گردی .
انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری ، نه ز دیّار و دیاری ، باری
برو آنجا که بوَد چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک ! در دل من همه کورند و کرند .
دست بر دار از این در وطن ِ خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید که دروغی تو ؛ دروغ که فریبی تو ، فریب
قاصدک ! هان ، ولی .... آخر ... ای وای !
راستی آیا رفتی با باد !
با توأم ، آی ! کجا رفتی ؟ آی ... !
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی – طمع شعله نمی بندم – خُردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک !
ابر های همه عالم شب و روز
در دلم می گریند ...
معنی واژه ها :
لیبرال :
آزادی خواه ، آمریکایی ، بی ناموس ، نامرد ، وطن فروش ، به عنوان اتهام برای از بین بردن مخالف استفاده می شود .
ضرب المثل عامیانه : لیبرال لیسانسه است ، لیسانسه فرانسه است .
مجازاً به جای پدر سوخته و نامرد در حوالی دامغان مستعمل بوده .
آزادی :
شهر فرنگ سابق ، شهیاد سابق ، آیزنهاور سابق ، نام یک سیگار ایرانی در گذشته ، نام یک مجسمه در آمریکا ، حریّت ، چپ ها آن را قبیح شمرده و راستها آن را شیطانی دانسته اند . تا قبل از پیروزی هر انقلابی محترم است ، غیر قابل اجرا ، جهت نطق های انتخاباتی قابل استفاده است .
ضرب المثل : یکی را با پیرهن آستین کوتاه به تلویزیون راه نمی دادن ، سراغ نهضت آزادی رو می گرفت !
روشنفکر :
بد ، بی تربیت ، بی پدر و مادر ، فاسد ، نامرد ، هر کس که غسل نکند ، کتاب بخواند ، بی غلط انشا و املا کند ، در ممالک فرنگ اول بار کشف شد ، منور الفکر ، کنش پذیر ، مخالف یوسفعلی میر شکاک فرنگی ، بالاتر از دیپلم .
گفتمان :
مذاکره ؛ معانقه ؛ مصاحبه ؛ مخصوص جامعه مدنی است . برای آدم های بیکار و بلا تکلیف بخصوص رؤسای جمهور فایده دارد .
بیت : گفتمان آمد دلیل گفتمان چون که کارَت نیست از آن در نمان
لق لقه زبان ، برای دفع مشت محکم دوای مجرب است .
ضرب المثل : آفتابه لگن هفت دست ، شام و نهار هیچی .
تمدن :
شهر نشینی ؛ برج سازی ؛ آسفالت ؛ افتتاح کند ؛ دروازه آن معروف است .
انواع بزرگ و طلایی دارد . اختلاس ؛ هر وقت نام آن را زیاد ببرند یعنی یک اشکالی در یک جایی موجود است .
روزی صد دفعه ذکر آن برای دفع فشار اقتصادی مفید است .
ضرب المثل عامیانه :
با سخنرانی کردن دهن شیرین نمی شود .
غربزده :
پدر سوخته ؛ فرنگی مآب ؛ سوسول ؛ فکل کراواتی ؛ مموش ؛ تمیز باشد ؛ هر کسی از ما خوشش نیاید ؛ نوع مضاعف ایجابی آن مشهور است . ( ر . ک . ا . ف )
خواهـم امشب بی دلی پیدا کنـم
گـر نـیــابـــم ، عاقـلی پــیــدا کـنـــم
تا کــه دســت عــقل یــا بــازوی عـشــق
حــل کـنــد گــر مشـــکــلــی پـیـــدا کـــنـــم
ایـــن مــنـــم مــــن غـــرقـــه در آب حــیــــات
مـــی روم تـــا ســـاحـــلــــی پـــیـــــــدا کــنـــــــم
دیــــگــــــر از بــــیــــــداد آتـــش خـــســـــتــــــه ام
مـــی روم آب و گـــــِلــــــــی پـــیـــــــــدا کــــنــــــــــم
مـی شـــوم تــنــــهــــا تــــر از تــــنـــــهــــا کـــــه بـــــــاز
هـــمـــــنـــــشـــــیـــــن قـــابـــلـــــی پـــــیـــــــدا کـــــنـــــــم
تــا بـــه کـــی چــــون ســـرو ، بـــی حــــاصـــــل ، رَوَم
راســــتــــــی را ؛ حـــاصـــلــــی پـــیــــــدا کـــــنـــــــم
مـــــی روم هـــــم نـــــغـــــمـــــــه بـــــــا آواز رود
آه اگــر صــاحـبـــــدلــــی پـــیــــــدا کــــنــــــم
غــرق آمـالـــی چـــرا " نــیـــلـــوفـــــرا "
یــاری ام کـــن عـامـلــی پـیــــدا کـنـــم
یـاری ام کن تا کـه بـا یـاریّ عشــق
یـار غـار کـامـلـی پـیــدا کـنــم
..........
انسان شاد چه مشکلی دارد که خیلی ها از آن ناراحت هستند و سعی می کنند با هزار دلیل منطقی و غیر منطقی او را به یک انسان افسرده تبدیل کنند ؟ چه وقت یک شخص شاد می شود و از همه مهم تر تحت چه شرایطی به شادمانی ماندگار و ابدی دست می یابد ؟
حقیقت این است که لبخند اولین نشانه شادمانی و سرور نیست بلکه آخرین نقطه است و قبل از این که لبخندی بر لبان شخصی ظاهر شود ، هزاران اتفاق شاد در درون فکرو جسم و روح او رخ می دهد و خنده واقعی زمانی بر لب ها می نشیند که چشم ها نیز به دنبال آن برقی خاص پیدا می کنند و همه اندام انسان ژست شادی و سرور را به خود بگیرند .
اگر می بینید بلافاصله بعد از اتمام یک سریال طنز خنده از لبان مان دور می شود و در لاک خود فرو می رویم و در چرخه های غم افزای فکر و خیال اسیر می شویم ، دلیلش چیزی نیست جز این که ذهن ما غمگین بودن را انتخاب کرده است و به راستی وقتی خاطر و ذهن انسان غمگین باشد ، چگونه می توان انتظار داشت که این انسان موج خوشحالی و سرور را از وجود خود به سمت دیگران ارسال کند ؟
ذهن انسان زمانی به شادی می رسد که دلیلی برای نگرانی و غم پیدا نکند و به خاطر از دست دادنی های گذشته و حال و آینده خود غصه دار نباشد . حال سوال این است که چگونه می توان به ذهنی آرام و شاد و فارغ از نگرانی دست یافت و زندگی را همان طوری که هست یعنی مملو از سرور و شادی تجربه کرد ؟ جواب این سوال در گرفتن سر نخ و سر رشته های خیالات از دست ذهن و سپردن همه آن ها به دست موجودی است که در عالم ، کامل ترین و بزرگ ترین است و او کسی جز خالق کاینات نیست .
کمی به دعاهای ادیان و مذاهب مختلف دقت کنید و ببینید خالق هستی را قبل از بر زبان آوردن دعا به چه شکلی یاد می کنند . در همه دعاها او را بزرگ ترین ، دانا ترین ، تواناترین ، قادر ترین ، مسلط ترین موجود می خوانند و و قتی به این اطمینان قلبی دست یافتند که در حال صحبت با موجودی ورای انسان ها و ابزارها و قدرت های زمینی و مادی هستند ، آن گاه درخواست و نیاز خود را به خالق هستی عرضه می کنند و با چشمانی پر امید و مطمئن از اجابت خواسته به آرامش و شادمانی دست می یابند .
شما هم از این به بعد هر وقت دچار دلشوره یا غم شدید که مانع از خندیدن و شاد بودن شما می شود ، بلافاصله و بدون این که با اطرافیان مشورت کنید در درون خود با خالق کاینات مشغول صحبت شوید و او را با بهترین و کامل ترین و بی نظیر ترین صفات بخوانید و بعد کنترل همه امور زندگانی خود را یک جا و دربست به او بسپارید واو را وکیل تام الاختیار و قابل اعتماد همه امور زندگی خود قرار دهید . به محض این که با خالق کاینات ارتباط درونی برقرار می سازید موجی نامریی از آرامش و اطمینان و شادمانی وجودتا ن را در بر می گیرد و احساس رهایی به یک باره بر تمام جسم و روح شما حاکم می شود ولبخندی عمیق و زنده بر لبا ن شما نقش می بندد. لبخندی که هر که ببیند بی اختیار آرام می شود و ذهن آرام و شاد پشت این لبخند را تحسین می کند . همین الان آن گفت و گوی ساده و آرام بخش را تمرین کنید . از قدرت اعجاز آور آن یکه خواهید خورد . این را از لبخند ناخودآگاه خود خواهید فهمید !
( برگرفته از مجله موفقیت ؛ بهمن 86 )
چه عذابی است به چشمان تو محدود شدن
و به تـاریکی پـیــراهــن شــب ، پــود شدن
مثـل مـرداب نشستن ، به سکـون تـن دادن
نا امـیــد از هـمـه جــا ؛ مـنـتـظـر رود شدن
لحن دلگیـر سلام تو ، غمـی با خـود داشت
غـــم دل کـــنــــدن و آمـــاده بـــدرود شـدن
لحـظه ای صبـر نکـردی کـه شکایـت بکنم
از تـو ، از این همه دیر آمـدن و زود شـدن
امـتـحـانـهای عجـیـبـی دل تـنـگــم پـس داد
ونشد ، رد شود از این هـمـه مــردود شدن
زندگی بعـد تو معـنـای غـم انگـیـزی داشت
بیـن یک مشـت خـدا بـودن و نا بـــود شـدن
ولنتاین را خیلی ها می شناسند : از برخی روزنامه ها ، مجلات و سایت های اینترنتی . از پشت ویترین ها به شکل هدایا و کارت پستال های منسوب به ولنتاین و جمله " ولنتاین مبارک " . شاید هم از ترافیک سنگین و شلوغی رستوران ها و پارک ها ....
اما شاید کمتر ایرانی از وجود روز عشق در ایران باستان و برگزاری جشنی برای بزرگداشت این موهبت ، آن هم نه با قدمت سه قرن پیش از میلاد ؛ بلکه از بیست قرن قبل از میلاد حضرت مسیح ! اطلاع داشته باشد :
" فلسفه بزرگداشت این روز به نام " روز عشق " بدین گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و افزون بر این که ماه ها نام داشتند ، هر یک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند . برای نمونه روز نخست " روز اهورا مزدا " ، روز دوم ، روز بهمن ( سلامت ، اندیشه ) که نخستین صفت خداوند است ؛ روز سوم اردیبهشت یعنی " بهترین راستی و پاکی " که باز از صفات خداوند است ؛ روز چهارم شهریور یعنی " شاهی و فرمانروایی آرمانی " که ویژه خداوند است و روز پنجم " سپندار مذ " بوده است . سپندار مذ فرنام ( لقب ) ملی زمین است . یعنی گستراننده ، مقدس ، فروتن . زمین نماد عشق است چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد . زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد . از این روی در فرهنگ باستان ، اسپندار مذگان ، را به عنوان نماد عشق می پنداشتند . در هر ماه ، یک بار ، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد ؛ جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه . برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه ، مهر نام داشت که در ماه مهر " مهرگان " نام می گرفت .
طبق سالنامه زرتشتی ، روز اسفند از ماه اسفند یعنی پنجمین روز از این ماه ( 5 اسفند ) و بنا بر تقویم امروزی ( هجری خورشیدی ) ؛ 29 بهمن ماه روز پاسداری از جایگاه زنان و مردان است . بر اساس سنت باستانی ؛ مردان و فرزندان در روز سپنته آرمئی تی که مظهر ایمان ، مهر ، عشق ، محبت و حامی زنان نیک است ؛ به همسران و مادران خود هدایایی تقدیم می کنند . برگزاری مراسم جشن و سرور در این روز ضروری است . به این ترتیب از محبت و مهربانی زنان سپاسگزاری می شود .
در این روز ویژه انجام کارهای خانه به عهده مردان است و زنان با پوشیدن لباس های نو ، مورد تکریم قرار می گیرند . در مراسم جشن اسفندگان در آیین ایرانی همچنین زنان پاکدامن و پرهیزگار که به تربیت فرزندان نیک پرداخته اند و این فرزندان به عنوان شخصی نیک شناخته شده اند ؛ تشویق می شوند .
سپندار مذگان ؛ جشن زمین و گرامیداشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند . در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند . مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده ؛ به آنها هدیه داده و از آنها فرمانبرداری می کردند . "
بسیاری معتقدند " اگر چه این رسم برگرفته از یک سنت اروپایی ، آمریکایی است ، اما در کشور ما به دلیل این که روزهای شاد بسیار کم دارد ؛ جوانان روز ولنتاین را جشن می گیرند " و به دنبال این نیاز ؛ به برگزاری ولنتاین و بزرگداشت مهر و محبت را ابتکار خود جوانان می دانند .
با توجه به این گونه مباحث ؛ محوری ترین دلیل برای رواج جشنی بیگانه در کشوری است که فرهنگ آن ریشه در جشن و شادی و مهرورزی دارد . کشوری که به قول ابوریحان بیرونی در کتاب آثار الباقیه " شمردن شمار جشن های آن همانند شمار کردن آب گذرهای یک سیلاب غیر ممکن است " ...
ایرانیان تنها مردمی بودند که در تمام افسانه ها ، اساطیر و داستانهای ملموس و غیر ملموس دور یا نزدیک ، شادمان ترین مردم شناخته شده اند . ایرانیان قدیم برای تولد هر ماه و روز و هفته خود جشنی داشتند که همه به یکدیگر مهر می ورزیدند . شاید به همین دلیل ایران ، کشور آیین مهرورزی نام گرفته است .
داشتن سرمایه ای آن چنین و تقلیدی این چنین ؛ عجیب است و درد آور !!!
دوست مشمـار آن که در نعـمـت زنـد
لاف یــاری ّ و بــــرادر خـــوانــدگــی
دوست آن باشد که گیرد دست دوست
در پریــشــان حــالـی و درمــانــدگــی
******
نبــیــنــد مـدعّــی جــز خـویشـــتـن را
کـه دارد پـــرده پــنــــدار در پـــیـــش
گــرت چـشــم خـدابـیــنی بـبــخــشـنــد
نبینی هیچ کس عاجـز تر از خـویــش
******
ای هـنــرهـا نهــاده بــر کــف دســت
عیــب هـا بــر گــرفــتــه زیــر بــغــل
تا چـه خـواهـی خــریـدن ای مغــرور
روز درمـانـــدگــی بــه سـیــم ِ دغـــل
******
زاهـــدی در ســمـــاع رنــدان بـــود
زان میــان گـفــت شاهـــد بـلـخــی :
گر ملولـی زمــا ، تــرُش مـنــشـیــن
کـه تــو هـــم در مـیــان مــا تـلـخــی
******
وه کــه گــر مُـــرده بــاز گــردیـــدی
بـه مـیـــان قـبــیـــلــه و پــیـــونــــد
رد ّ مــیــــراث سـخـــت تــر بــــودی
وارثـان را ؛ ز مـرگ خـویشـــاونــد
عشق برچسب ها را بر می دارد
امرسون در تعریف گیاه هرزه می گوید ، گیاهی است که خواص آن هنوز کشف نشده است . تعجب می کنم که ما نام چه تعداد از افراد را با برچسب هرزه از فهرست دوستان حذف کرده ایم ، زیرا آنان به دلایل غیر موجه و نظایر آن به نظر ما ارزش دوست داشتن و توجه را نداشته اند . افرادی که با آنان سروکار داریم ، کسانی را که برای نزدیک شدن انتخاب می کنیم ، کاملاً خودمان برگزیده ایم که در حقیقت باید این گونه باشد . به نظر من اگر به تجزیه و تحلیل ها و بر چسب هایی که به دیگران می زنیم تا میان ما و آنها فاصله ایجاد شود با دقت بیشتری نگاه کنیم ، روابطمان با دیگران دلپسند تر و نا محدودتر خواهد شد . اگر این کار را می کردیم متوجه می شدیم که اساس بسیاری از این رده بندی ها بر آهنگهای ضبط شده بر نوار کهنه و از دور خارج شده ای استوار است که پی در پی در سرهای ما طنین می افکند . تلاش ما برای جور کردن مردم با ردیفهای قراردادی ذهنمان آنان را بدون هیچ دلیلی بی ارزش و کم اهمیت می کند . ما سن ، جنسیت ، مقام اجتماعی ، وضعیت مالی ، رنگ ، مذهب ، ملیت و هرچیزی را که بتواند بین ما ودیگران فاصله ایجاد کند بهانه قرار می دهیم . البته این کار ما را از زحمت فکر کردن مستقلانه و ارزیابی هر نفر به طور جداگانه راحت می کند . به احتمال فراوان ، بیشتر مردمی که می بینیم ارزشی بالاتر از توجهی را که به آنان نشان می دهیم دارند . چه کسی می داند ؟ شاید باعث تعجب ما شود وقتی که پی ببریم آنان نه گیاه هرزه ، بل گلهایی هستند که ما مدتهاست نتوانسته ایم به ارزششان پی ببریم .
" ذهن متعصب همچون مردمک چشم است ، هر چه نور بیشتری بر آن بتابد جمعتر می شود . " ) اولیور وندل هولمز جی . آر.