تبليغاتX
شبهای نیلوفری
غزل هایی از دوستان در جشنواره های مختلف شعر

 

دوست دارم بـروم سر بـه سرم نگـذاریـد

گـریـه ام را بـه حـساب سـفـرم نگـذاریـد

دوست دارم که بـه پـابـوسی باران بـروم

آسمـان گـفـتـه که پـا روی پـرم نگـذاریـد

این قَـدَر آینـه ها را بـه رُخ مـن نکـشـیـد

این قَـدَر داغ جنـون بـر جگـرم نگــذاریـد

چشـمی آبی تـر از آیـینه گــرفـتـارم کــرد

بس کنید، این همه دل، دوروبرم نگذارید

آخرین حرف من این است: زمینی نشوید

فـقـط از حـال زمیـن ، بی خـبـرم نگـذاریـد

           ( ناصر حامدی )

 

                                                    مثـل چشــم تـو هنـرمـنـدم ، اگـر بگــذارنـد

                                                    بـا تـو در آیـنه می خـنــدم ، اگــر بگــذارنـد

                                                    من که از خویشتن خویـش رهایم چو نسیم

                                                    به ســر زلـف تــو پـابــنــدم اگــر بگــذارنــد

                                                    عده ای تـشـنـه آغــوش تـوانــد ، امــا مــن

                                                    به تماشای تـو خـرسنــدم ، اگــر بگــذارنــد

                                                    جا نماز من ِ از خود شـده ، پیـشانی تـوست

                                                    مـردم مِـه زده ، یک چــنــدم اگــر بگــذارنـد

                                                    با تو پیــراهـن من بـاز جـوان خــواهــد شد

                                                    چـنـد روزی زن و فـرزنــدم اگــر بگــذارنــد

                                                                  ( محمود اکرامی )

 

کودکـت مُـرد از این درد ، خدا خـواستـه است

سوگواری مکـن ای مـرد ، خدا خواسته است

و پــــدر رفــت شکــایـــت کــنــد از دکـــتــرهـا

همسرش گفت که برگرد ، خدا خـواستـه است

دخـتـرش گفت : پدر جـان یـرقـان یعــنی چـه ؟

بدن من کـه شـده زرد ، خـدا خـواستـه اسـت ؟

سیـل نامــرد رسـیــد و دهــمــان ویــران کــرد

کـدخـدا بـاز یـقـیــن کـرد ، خدا خـواستــه است

مـرد همــسایـه نــدا داد گـــنــاه از مــا نـیــست

کلبه تان گر که شـده سرد خدا خـواستـه اسـت

غرض ایــن اسـت ز اشـعـار گــروهـی شـعــرا

می توان صرف نـظر کرد ؛ خدا خـواسته است

              ( سید محمد بهشتی )

 

                                                        عشق نبض ترِ شالی ست ، تو هـم می دانـی

                                                        روح شب های شمالی ست ، تو هم می دانی

                                                        آسمـان صاف و مـرا فرصت پـرواز کم است

                                                        غم من بی پـرو بالی ست ، تـو هـم می دانـی

                                                        نـه کـه از مـقـــدم مهـمـان بــدمــان مـی آیــد

                                                        دردمان سفـره خالی ست ، تــو هـم می دانـی

                                                        هـر شـب از پـنـجـره مـی داد مـرا چـنـد غـزل

                                                        دست هایی که خـیالی ست ، تو هـم می دانـی

                                                        مــاهــی کــوچـک دربــنـــد دلــش مـی گـیـــرد

                                                        تُنگ هـر چنـد زلالی ست ، تـو هـم مـی دانـی

                                                                     ( رضا علی اکبری )

 

عشق از مـن و نگـاه تو تـشـکیـل مـی شـود

گاهـی تـمـام مـن ، به تــو تـبــدیـل می شــود

وقــتـی بــه داسـتــان نـگــاه تـــو مـی رســم

یکــبــاره شـعـــر وارد تـمــثــیـــل مـی شــود

ای عـابــــر بــــزرگ کــه بــا گــامـهـــای تـو

از انـتــظــار پـنــجــــره تـجـلـیــل مــی شـــود

تا کی سکوت و خلـوت این کوچه هـای سرد

بـر چشـم هــای پـنـجـره تـحـمـیــل مـی شــود

آیـا دوبــاره مـثــل هـمــان سـال هـای پــیـش

امسـال هــم بــدون تـــو تحــویـل مـی شــود؟

بی شک شبی به پاس غــزل هـای چــشم تـو

بـازار وزن و قـافـیــه تـعــطــیــل مــی شـــود

آن روز هــفـــت ســیـــن اهــــورایـــی بـهــار

مـوعـود بـا ســلام تــو تکــمــیــل مــی شــود

                 ( سعید توتونی )

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط نیلوفر . م در شنبه یازدهم اسفند 1386 ساعت 10:47 | لینک ثابت |