شبهای نیلوفری

شعری از زنده یاد "حسین پناهی "

sadedels80 — Mon, 23 Jun 2008 23:09:53 GMT

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی
ظرفی را چرک می کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و
اندکی سکوت
......

شعری از هرمان هسه

sadedels80 — Wed, 21 May 2008 12:37:37 GMT

چه سنگین روزهایی ست
هیچ آتشی نیست که گرمم کند
هیچ خورشیدی نیست که بر من خنده زند
همه چیز تهی ست
همه چیز سرد است و بی ترحم
حتی همه آن ستارگان روشن و دوست داشتنی
بی هیچ تسلایی مرا می نگرند
از آن دم که در ژرفای قلبم دریافتم
عشق نیز می تواند بمیرد ...

می دونم اولین نفرم که ...

sadedels80 — Sat, 01 Mar 2008 18:21:18 GMT

ســـلام

امــــــروز دیــگــــــه زیــــادی آپ کـــردم

به خاطرجبران کم کاری های گذشته و احتمالا آیـنــده

سال نو را به همه شما عزیزان ، پیـشاپیـش تبریک می گــم

وبـــراتـــون ایـــن هــفــــت سیــن را آرزو دارم :

ســلام عـشـــق

ســـایـــه حـــق

سـکــوت دعــا

ســـلامـــت تـن

ســعــادت روح

سـرمستی بهـار

سـرور جاودانه

.....

بــــهــــــــار دگـــــــــر

sadedels80 — Sat, 01 Mar 2008 18:01:18 GMT

باز هم می رسد بهارِ دگـر

نـو شـود روزگـار بـار دگــر

باز نقـاش پیـر در کـار اســت

مـی کـشــد نـقـشـه نگــار دگـــر

می کـنــد رنگ و مـرگ را در هـم

کارش ایـن اسـت و نیسـت کـار دگــر

بـاز هـــم لالـه کـاســـه گـــردان اســـت

مــی دهـــــد مِـی بــه مـی گـســــار دگــــر

هــمــه ســر مـســـت و پــــای کـــوبــانــنــد

کـــه طــــبــــیــــعــــت گـرفـــتــــه یـــــار دگـــر

قــاصـــدک هــمـــرکــاب چــلـــچـــلـــه هـــاســـت

دارم امـــــــا مــــــن ، انـــــتـــــــظــــــــــار دگـــــــر

مــن هــــمـــــان عــــمــــــر رفـــــتـــــه را جـــــویـــــم

کــــــــاش یــــــک دم کــــــنـــــــــد گـــــــــــــذار دگــــــــر

مــی روم پــــــا بـــــه پــــــای" نــــیـــــــلــــــوفـــــــــــــر "

تــــــا بـــهــــــــــاری پـــــــــس از بـــــــهـــــــــــار دگــــــر ...

بیا دریا شویم ( لئو بو سکالیا )

sadedels80 — Sat, 01 Mar 2008 07:41:18 GMT

                            هیچ کس برای دوست داشتن پیر نیست

با پیر شدن کمتر انتظار لذتهای جوانی را داریم . شاید برداشت ما از پیری نگرانمان می سازد . احساس من می گوید این پیری و مرگ نیست که ما را می ترساند ، بلکه امکان تنها شدن و مورد بی مهری قرار گرفتن است که باعث هراس ما می گردد . آنچه ما را می ترساند این است که روزی ، کسانی که دوستشان داریم با ما برنامه ریزی نکنند ، بلکه برای ما برنامه ریزی کنند . کم شدن موها ، چروکیده شدن پوست و گامهای آهسته دلایل واقعی برای ترس از پیری نیست ، حقیقت این است که امکان از دست دادن عشق مارا می ترساند .

لازم نیست دوران پیری ما بالش خاطرات انبار شده عشقی باشد که در روشنی پس از غروب یک عمر زندگی کامل بتوان روی آن آرمید . ما همچنان عاشقانی با همان نیازهای همیشگی باقی می مانیم ، هر چند ظاهرمان چیز دیگری بگوید . ما تا لحظه مرگ به دوست داشتن و دوست داشته شدن نیاز داریم .

" تازمانی که انسان بتواند ستایش کند و دوست بدارد جوان می ماند . "   )پابلو کاسالز (



                                            تحسین دوست داشتنی

مارک تواین گفته است که او با یک تحسین تا دو ماه سرحال بود و خوب کار می کرد . بهترین تعریفی که تا کنون شنیده ام از ژوزف چائوت سفیر سابق انگلستان بوده است . وقتی که از او پرسیده شد اگر پس از مرگش دوباره به زمین بازگردد می خواهد جای چه کسی باشد ؟ او بدون لحظه ای درنگ پاسخ داد : " شوهر دوم خانم چائوت " .

تقریبا همه ما تشنه ستایش هستیم و دوست داریم بهترین تعریفها را بشنویم و می خواهیم که دوستمان بدارند . ما نیاز داریم دیگران توان ما را تشخیص بدهند و یا حتی در مواردی که کمی به پشتگرمی نیاز داریم یاریمان دهند . صادقانه تعریف کردن ساده است و خرجی هم بر نمی دارد ، اما نبایستی آن را دست کم بگیریم .

" تحسین تنها یک انسان هم اثر بسیار زیادی دارد . "    )ساموئل جانسون (

غزل هایی از دوستان در جشنواره های مختلف شعر

sadedels80 — Sat, 01 Mar 2008 07:16:18 GMT

دوست دارم بـروم سر بـه سرم نگـذاریـد

گـریـه ام را بـه حـساب سـفـرم نگـذاریـد

دوست دارم که بـه پـابـوسی باران بـروم

آسمـان گـفـتـه که پـا روی پـرم نگـذاریـد

این قَـدَر آینـه ها را بـه رُخ مـن نکـشـیـد

این قَـدَر داغ جنـون بـر جگـرم نگــذاریـد

چشـمی آبی تـر از آیـینه گــرفـتـارم کــرد

بس کنید، این همه دل، دوروبرم نگذارید

آخرین حرف من این است: زمینی نشوید

فـقـط از حـال زمیـن ، بی خـبـرم نگـذاریـد

( ناصر حامدی )

                                                  مثـل چشــم تـو هنـرمـنـدم ، اگـر بگــذارنـد

                                                   بـا تـو در آیـنه می خـنــدم ، اگــر بگــذارنـد

                                                   من که از خویشتن خویـش رهایم چو نسیم

                                                   به ســر زلـف تــو پـابــنــدم اگــر بگــذارنــد

                                                   عده ای تـشـنـه آغــوش تـوانــد ، امــا مــن

                                                    به تماشای تـو خـرسنــدم ، اگــر بگــذارنــد

                                                  جا نماز من ِ از خود شـده ، پیـشانی تـوست

                                                   مـردم مِـه زده ، یک چــنــدم اگــر بگــذارنـد

                                                    با تو پیــراهـن من بـاز جـوان خــواهــد شد

                                                   چـنـد روزی زن و فـرزنــدم اگــر بگــذارنــد

                                                                  ( محمود اکرامی )

کودکـت مُـرد از این درد ، خدا خـواستـه است

سوگواری مکـن ای مـرد ، خدا خواسته است

و پــــدر رفــت شکــایـــت کــنــد از دکـــتــرهـا

همسرش گفت که برگرد ، خدا خـواستـه است

دخـتـرش گفت : پدر جـان یـرقـان یعــنی چـه ؟

بدن من کـه شـده زرد ، خـدا خـواستـه اسـت ؟

سیـل نامــرد رسـیــد و دهــمــان ویــران کــرد

کـدخـدا بـاز یـقـیــن کـرد ، خدا خـواستــه است

مـرد همــسایـه نــدا داد گـــنــاه از مــا نـیــست

کلبه تان گر که شـده سرد خدا خـواستـه اسـت

غرض ایــن اسـت ز اشـعـار گــروهـی شـعــرا

می توان صرف نـظر کرد ؛ خدا خـواسته است

              ( سید محمد بهشتی )

                                                        عشق نبض ترِ شالی ست ، تو هـم می دانـی

                                                        روح شب های شمالی ست ، تو هم می دانی

                                                        آسمـان صاف و مـرا فرصت پـرواز کم است

                                                        غم من بی پـرو بالی ست ، تـو هـم می دانـی

                                                        نـه کـه از مـقـــدم مهـمـان بــدمــان مـی آیــد

                                                        دردمان سفـره خالی ست ، تــو هـم می دانـی

                                                       هـر شـب از پـنـجـره مـی داد مـرا چـنـد غـزل

                                                      دست هایی که خـیالی ست ، تو هـم می دانـی

                                                        مــاهــی کــوچـک دربــنـــد دلــش مـی گـیـــرد

                                                        تُنگ هـر چنـد زلالی ست ، تـو هـم مـی دانـی

                                                                     ( رضا علی اکبری )

عشق از مـن و نگـاه تو تـشـکیـل مـی شـود

گاهـی تـمـام مـن ، به تــو تـبــدیـل می شــود

وقــتـی بــه داسـتــان نـگــاه تـــو مـی رســم

یکــبــاره شـعـــر وارد تـمــثــیـــل مـی شــود

ای عـابــــر بــــزرگ کــه بــا گــامـهـــای تـو

از انـتــظــار پـنــجــــره تـجـلـیــل مــی شـــود

تا کی سکوت و خلـوت این کوچه هـای سرد

بـر چشـم هــای پـنـجـره تـحـمـیــل مـی شــود

آیـا دوبــاره مـثــل هـمــان سـال هـای پــیـش

امسـال هــم بــدون تـــو تحــویـل مـی شــود؟

بی شک شبی به پاس غــزل هـای چــشم تـو

بـازار وزن و قـافـیــه تـعــطــیــل مــی شـــود

آن روز هــفـــت ســیـــن اهــــورایـــی بـهــار

مـوعـود بـا ســلام تــو تکــمــیــل مــی شــود

                 ( سعید توتونی )

قاصدک (مهدی اخوان ثالث )

sadedels80 — Fri, 29 Feb 2008 22:50:18 GMT

قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟ از کجا ، وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی ، اما، اما

گرد بام و در من بی ثمر می گردی .

انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری ، نه ز دیّار و دیاری ، باری

برو آنجا که بوَد چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک ! در دل من همه کورند و کرند .

دست بر دار از این در وطن ِ خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید که دروغی تو ؛ دروغ که فریبی تو ، فریب

قاصدک ! هان ، ولی .... آخر ... ای وای !

راستی آیا رفتی با باد !

با توأم ، آی ! کجا رفتی ؟ آی ... !

راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟

در اجاقی – طمع شعله نمی بندم – خُردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک !

ابر های همه عالم شب و روز

در دلم می گریند ...

طنز : فرهنگ بعضی لغات ( بر گرفته از کتاب ستون پنجم )

sadedels80 — Fri, 29 Feb 2008 22:38:18 GMT

معنی واژه ها :

لیبرال :

آزادی خواه ، آمریکایی ، بی ناموس ، نامرد ، وطن فروش ، به عنوان اتهام برای از بین بردن مخالف استفاده می شود .

ضرب المثل عامیانه : لیبرال لیسانسه است ، لیسانسه فرانسه است .

مجازاً به جای پدر سوخته و نامرد در حوالی دامغان مستعمل بوده .

آزادی :

شهر فرنگ سابق ، شهیاد سابق ، آیزنهاور سابق ، نام یک سیگار ایرانی در گذشته ، نام یک مجسمه در آمریکا ، حریّت ، چپ ها آن را قبیح شمرده و راستها آن را شیطانی دانسته اند . تا قبل از پیروزی هر انقلابی محترم است ، غیر قابل اجرا ، جهت نطق های انتخاباتی قابل استفاده است .

ضرب المثل : یکی را با پیرهن آستین کوتاه به تلویزیون راه نمی دادن ، سراغ نهضت آزادی رو می گرفت !

روشنفکر :

بد ، بی تربیت ، بی پدر و مادر ، فاسد ، نامرد ، هر کس که غسل نکند ، کتاب بخواند ، بی غلط انشا و املا کند ، در ممالک فرنگ اول بار کشف شد ، منور الفکر ، کنش پذیر ، مخالف یوسفعلی میر شکاک فرنگی ، بالاتر از دیپلم .

گفتمان :

مذاکره ؛ معانقه ؛ مصاحبه ؛ مخصوص جامعه مدنی است . برای آدم های بیکار و بلا تکلیف بخصوص رؤسای جمهور فایده دارد .

بیت : گفتمان آمد دلیل گفتمان چون که کارَت نیست از آن در نمان

لق لقه زبان ، برای دفع مشت محکم دوای مجرب است .

ضرب المثل : آفتابه لگن هفت دست ، شام و نهار هیچی .

تمدن :

شهر نشینی ؛ برج سازی ؛ آسفالت ؛ افتتاح کند ؛ دروازه آن معروف است .

انواع بزرگ و طلایی دارد . اختلاس ؛ هر وقت نام آن را زیاد ببرند یعنی یک اشکالی در یک جایی موجود است .

روزی صد دفعه ذکر آن برای دفع فشار اقتصادی مفید است .

ضرب المثل عامیانه :

با سخنرانی کردن دهن شیرین نمی شود .

غربزده :

پدر سوخته ؛ فرنگی مآب ؛ سوسول ؛ فکل کراواتی ؛ مموش ؛ تمیز باشد ؛ هر کسی از ما خوشش نیاید ؛ نوع مضاعف ایجابی آن مشهور است . ( ر . ک . ا . ف )

یــــــــــــــار کــــــــــــامــــــــــــل

sadedels80 — Sat, 23 Feb 2008 22:50:18 GMT

خواهـم امشب بی دلی پیدا کنـم

گـر نـیــابـــم ، عاقـلی پــیــدا کـنـــم

تا کــه دســت عــقل یــا بــازوی عـشــق

حــل کـنــد گــر مشـــکــلــی پـیـــدا کـــنـــم

ایـــن مــنـــم مــــن غـــرقـــه در آب حــیــــات

مـــی روم تـــا ســـاحـــلــــی پـــیـــــــدا کــنـــــــم

دیــــگــــــر از بــــیــــــداد آتـــش خـــســـــتــــــه ام

مـــی روم آب و گـــــِلــــــــی پـــیـــــــــدا کــــنــــــــــم

مـی شـــوم تــنــــهــــا تــــر از تــــنـــــهــــا کـــــه بـــــــاز

هـــمـــــنـــــشـــــیـــــن قـــابـــلـــــی پـــــیـــــــدا کـــــنـــــــم

تــا بـــه کـــی چــــون ســـرو ، بـــی حــــاصـــــل ، رَوَم

راســــتــــــی را ؛ حـــاصـــلــــی پـــیــــــدا کـــــنـــــــم

مـــــی روم هـــــم نـــــغـــــمـــــــه بـــــــا آواز رود

آه اگــر صــاحـبـــــدلــــی پـــیــــــدا کــــنــــــم

غــرق آمـالـــی چـــرا " نــیـــلـــوفـــــرا "

یــاری ام کـــن عـامـلــی پـیــــدا کـنـــم

یـاری ام کن تا کـه بـا یـاریّ عشــق

یـار غـار کـامـلـی پـیــدا کـنــم

..........

برای شاد بودن باید ذهنی شاد داشت !

sadedels80 — Sat, 23 Feb 2008 18:39:18 GMT

برای شاد بودن چه می کنید ؟ مجلات فکاهی و خنده دار می خوانید ؟ به برنامه های طنز رادیو گوش می دهید یا فیلم های کمدی تماشا می کنید ؟ شاید با حضور در کنار چند دوست خوش ذوق ، جریان انرژی شادی را در رگهای خود جاری سازید ؟

چرا به محض این که مجله فکاهی در کنارمان نیست و فیلمی کمدی برای تماشا نداریم و یا رادیو برنامه طنز شاد ندارد ، بی حال و افسرده می شویم ؟ روحیه کسالت که بیشتر اوقات خودش را در بدن ما جا می دهد از کجا می آید و این افسردگی و کسلی چرا باید این قدر از وقت و انرژی و افکار ما را به سمت خود جذب کند ؟ این همه غصه و غم و اندوه چه فایده ای دارد ؟ اصلا چرا باید باشند و به چه دردی می خورند ؟

انسان شاد چه مشکلی دارد که خیلی ها از آن ناراحت هستند و سعی می کنند با هزار دلیل منطقی و غیر منطقی او را به یک انسان افسرده تبدیل کنند ؟ چه وقت یک شخص شاد می شود و از همه مهم تر تحت چه شرایطی به شادمانی ماندگار و ابدی دست می یابد ؟

حقیقت این است که لبخند اولین نشانه شادمانی و سرور نیست بلکه آخرین نقطه است و قبل از این که لبخندی بر لبان شخصی ظاهر شود ، هزاران اتفاق شاد در درون فکرو جسم و روح او رخ می دهد و خنده واقعی زمانی بر لب ها می نشیند که چشم ها نیز به دنبال آن برقی خاص پیدا می کنند و همه اندام انسان ژست شادی و سرور را به خود بگیرند .

اگر می بینید بلافاصله بعد از اتمام یک سریال طنز خنده از لبان مان دور می شود و در لاک خود فرو می رویم و در چرخه های غم افزای فکر و خیال اسیر می شویم ، دلیلش چیزی نیست جز این که ذهن ما غمگین بودن را انتخاب کرده است و به راستی وقتی خاطر و ذهن انسان غمگین باشد ، چگونه می توان انتظار داشت که این انسان موج خوشحالی و سرور را از وجود خود به سمت دیگران ارسال کند ؟

ذهن انسان زمانی به شادی می رسد که دلیلی برای نگرانی و غم پیدا نکند و به خاطر از دست دادنی های گذشته و حال و آینده خود غصه دار نباشد . حال سوال این است که چگونه می توان به ذهنی آرام و شاد و فارغ از نگرانی دست یافت و زندگی را همان طوری که هست یعنی مملو از سرور و شادی تجربه کرد ؟ جواب این سوال در گرفتن سر نخ و سر رشته های خیالات از دست ذهن و سپردن همه آن ها به دست موجودی است که در عالم ، کامل ترین و بزرگ ترین است و او کسی جز خالق کاینات نیست .

کمی به دعاهای ادیان و مذاهب مختلف دقت کنید و ببینید خالق هستی را قبل از بر زبان آوردن دعا به چه شکلی یاد می کنند . در همه دعاها او را بزرگ ترین ، دانا ترین ، تواناترین ، قادر ترین ، مسلط ترین موجود می خوانند و و قتی به این اطمینان قلبی دست یافتند که در حال صحبت با موجودی ورای انسان ها و ابزارها و قدرت های زمینی و مادی هستند ، آن گاه درخواست و نیاز خود را به خالق هستی عرضه می کنند و با چشمانی پر امید و مطمئن از اجابت خواسته به آرامش و شادمانی دست می یابند .

شما هم از این به بعد هر وقت دچار دلشوره یا غم شدید که مانع از خندیدن و شاد بودن شما می شود ، بلافاصله و بدون این که با اطرافیان مشورت کنید در درون خود با خالق کاینات مشغول صحبت شوید و او را با بهترین و کامل ترین و بی نظیر ترین صفات بخوانید و بعد کنترل همه امور زندگانی خود را یک جا و دربست به او بسپارید واو را وکیل تام الاختیار و قابل اعتماد همه امور زندگی خود قرار دهید . به محض این که با خالق کاینات ارتباط درونی برقرار می سازید موجی نامریی از آرامش و اطمینان و شادمانی وجودتا ن را در بر می گیرد و احساس رهایی به یک باره بر تمام جسم و روح شما حاکم می شود ولبخندی عمیق و زنده بر لبا ن شما نقش می بندد. لبخندی که هر که ببیند بی اختیار آرام می شود و ذهن آرام و شاد پشت این لبخند را تحسین می کند . همین الان آن گفت و گوی ساده و آرام بخش را تمرین کنید . از قدرت اعجاز آور آن یکه خواهید خورد . این را از لبخند ناخودآگاه خود خواهید فهمید !

( برگرفته از مجله موفقیت ؛ بهمن 86 )